Les Huguenots por Eugenio Recuenco

Les Huguenots
Ανέβηκε από erecuenco. - Ανεξάρτητα web videos.

A pessimist is a well informed optimist

Spot the differences

Do(a)na(e) Lucinda :)

Η ιστορία που έγραψε η φίλη μου η (έτερη) Δανάη, και για κάποιον παράξενο λόγο, με ταύτισε εκ των υστέρων με την ηρωίδα Ö :)


H Δόνια Λουσίντα κι ο χαρτοπόλεμος

Ήταν ένα ηλιόλουστο μαγιάτικο πρωινό όταν η Δόνια Λουσίντα ξύπνησε κι αποφάσισε ότι δεν μπορεί να ζει άλλο έτσι.


“Ξυπνήστε, ξυπνήστε τεμπέλικα!” φώναξε γελαστή, σκίζοντας με ένα κουζινομάχαιρο τις λουλουδάτες κουρτίνες.
“Τι κάνεις εκεί, μαμά;” ρώτησε απορημένος ο Αλβάρο, με τα ξανθά του μαλλάκια να κρύβουν ακόμη τα μάτια του.
“Αφήνω το φως να μπει μέσα, αγάπη μου!” του απάντησε εκείνη, πιο λαμπερή κι από τον πρωινό ήλιο.
“Να σε βοηθήσω, μαμά;” ρώτησε κι η Καταρίνα, ετών πέντε, καθώς πεταγόταν από το κρεβατάκι της γρήγορη σαν ελαφάκι.

Η Δόνια Λουσίντα έγνεψε “ναι” ενθουσιασμένη, και πέταξε ένα ακόμη μαχαίρι στα πόδια του κρεβατιού.

Αφού τελείωσαν με την παιδική κρεβατοκάμαρα, όρμησαν στριφογυρίζοντας στο σαλόνι. Τα μαχαίρια τώρα είχαν γίνει τρία, σε ισάριθμα χέρια, καθώς ο οκτάχρονος Αλβάρο είχε αποφασίσει ότι δεν ήταν πρέπον να μην συμμετάσχει και ο άντρας του σπιτιού.

“Τα κάδρα, τα κάδρα!” έδειξε στα παιδιά η Δόνια Λουσίντα.
Οι δυο μικροί πολεμιστές επιτέθηκαν στους πίνακες με ξεχωριστό ζήλο, μπήγοντας, σκίζοντας, τραβώντας σκηνές κυνηγιού και όμορφα, συμμετρικά πρόσωπα.

“Μαμά, τι είναι αυτές οι ζωγραφιές πίσω από τους πίνακες;”
“Σφραγίδες, Καταρίνα. Μαγικές. Τις είχε φτιάξει ο πατέρας σας για προστασία.”
“Πού είναι ο πατέρας τώρα, μαμά;” ρώτησε ο Αλβάρο, για άλλη μια φορά.
“Όχι εδώ!” του απάντησε η Δόνια Λουσίντα, ενώ έβγαζε προσεκτικά με το μαχαίρι της το κόκκινο χαρτόνι με τη σφραγίδα από πάνω.

Λίγο αργότερα, όλοι κρατούσαν στα χέρια τους από δύο χαρτόνια με τις σφραγίδες του Δον Γκαλάν. “Μην αφήσεις να τις δει κανείς, μην τις βγάλεις ποτέ”, της είχε πει, πριν φύγει για πάντα.
Χαρτόνια πράσινα, κόκκινα, γαλάζια και χρυσαφί. Κι ένα μαύρο.
“Θέλετε να φτιάξουμε χαρτοπόλεμο;” ρώτησε η Δόνια Λουσίντα.

Κι έφτιαξαν χαρτοπόλεμο. Έκοψαν, έσκισαν, κομμάτιασαν, γελώντας, στριφογύρισαν, γελώντας, πέταξαν τα κομμάτια ψηλά, γελώντας, και τότε άρχισαν να πετάνε και οι ίδιοι.

“Κοίτα μαμά, πετάω!” τσίριξε η Καταρίνα, τρελή από χαρά.
“Τι ωραία που είναι να ξαπλώνεις στο ταβάνι, μαμά!” φώναξε ο πάντα λίγο τεμπέλης Αλβάρο.

Τότε άρχισαν να σκοτεινιάζουν όλα.

“Οι Σκιές!” αναφώνησε η Δόνια Λουσίντα, και, σφίγγοντας το κουζινομάχαιρο στο δεξί της χέρι, είπε ψύχραιμα:
“Τώρα θα χορέψουμε.”

Κι άρχισαν να στριφογυρίζουν κι άλλο, πάντα στον αέρα, και δε φοβόντουσαν τις Σκιές. Η Δόνια Λουσίντα χτυπούσε με χάρη και περισσή ευλυγισία, γιατί παλιά, πριν γνωρίσει τον Δον Γκαλάν, ήταν χορεύτρια του Βασιλικού Θεάτρου. Ο Αλβάρο ήταν πιο βραδυκίνητος, αλλά είχε τρομακτική δύναμη και γενναιότητα στις κινήσεις του. Η δε Καταρίνα, μικρόσωμη σαν μαϊμουδάκι, ήταν η πιο γρήγορη από όλους και δεν έχανε στόχο.

Και χόρευαν και πετούσαν και πολεμούσαν.
Kι ο χαρτοπόλεμος ακόμη έπεφτε, σαν να μην τελείωνε ποτέ, πράσινος, κόκκινος, γαλάζιος και χρυσαφί. Και μαύρος.



Για πολύ καιρό μετά, ο επιθεωρητής της αστυνομίας Χόρχε Ντε Βίγια έσπαγε το κεφάλι του να καταλάβει τι έγινε στο σπίτι της Δόνια Λουσίντα και τα μέλη της μικρής οικογένειας σφαγιάστηκαν μεταξύ τους.
Ούτε η απάντηση της μικρής Καταρίνα, που ανέπνεε ακόμα όταν τους βρήκαν και την ρώτησαν τι έκαναν, υπήρξε διαφωτιστική:
“Χαρτοπόλεμο.”

(c) ~ThePookaWay

Mayakovsky's lament

You have been warned.

Γαλής εγκώμιον

"Aν εξαιρέσωμεν τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, δεν πιστεύω να υπάρχωσιν άλλα επί γης πλάσματα όσον οι γάτοι συκοφαντηθέντα.

Ως κατά πρόληψιν και κατά παράδοσιν κηρύττονται δεισιδαίμονες, οπτασιασταί, μυθολόγοι και ονειροπλέκται ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος, ο Πρόκλος και ο Πλωτίνος, ούτω κακίζεται και πας γάτος ως δόλιος, άπιστος, αχάριστος και ανίκανος άλλο τι παρά τον εαυτόν του ν’ αγαπήση.

Και ως εις τα λεγόμενα ονείρατα των νεοπλατωνικών αντιτάσσεται η ασφαλής επιστήμη του Αριστοτέλους, ούτω και εις του γάτου την κακίαν αι παντοίαι του σκύλου αρεταί.

Καθ' όμοιον τρόπον κατηγορείται και ο γάτος, ότι δεν γλείφει τας χείρας του κυρίου του όταν αυτός τον δέρει, ότι δεν τρέχει άμα τον καλέση, ουδέ στέργει να φανή χρήσιμος κυνηγών δια λογαριασμόν του, φυλάσσων τα πρόβατα του, στρέφων επί της πυ­ράς τον οβελόν καί προπορευόμενος με φανάριον εις το στόμα, ή καν να τον διασκέδαση υπερπηδών ράβδους ή ορθούμενος εκ των οπισθίων ποδών.

Ταύτα είναι ακρι­βέστατα.

Ουδείς ποτέ ούτε δι’ αμοιβής ούτε δια ραβδισμών κατώρθωσε να επιβάλη εις γάτον να πράξη όσα πράττουσιν οι σκύλοι, οι δούλοι και οι γελωτοποιοί. "

Εμμανουήλ Ροΐδης: Ιστορία μίας γάτας

Dywedwch hynny unwaith eto, os gwelwch yn dda!!!

Omg, LOL!!!

It's the end of the world, and the circle is closed:)

Second "artistic" attempt to create a video from scratch...again, mistakes, mistakes...but, oh well.

Audio: When We Murdered The World On The Fourteenth Of May, by Ordo Rosarius Equilibrio.

Squeeze me till the sound comes out of me!

My first attempt to create a video out of thin air:)

Random photos, some mistakes, but, oh well...

Audio: "Evangelista I" by Carla Bozulich.

Blasphemy has never been funnier!

It's fun to stay at the YMCA!!

@ Avaton

A million thanks for the tech help :)

Kinky sex... :)

...it is all about being imaginative :)

Two kids playing hide & seek? Or a zombie out to get her? :)

The more humans I meet, the more I love dogs :)

Especially if they keep me company on a sunny Sunday morning after a delightful hangover :)

Proof of the cultural connection between Greeks and Finns :)

Elling

It's no secret that Elling and his buddy Kjell Bjarne have stolen my heart. They are adorable characters. Looking at them, I see elements of so many people I know (that must not be a good thing!).

I first saw Elsk meg i morgen at a Scandinavian film festival in Athens. I instantly 'fell' in love with the simplicity and the mundane adorability of the characters. They could be my neighbors next door (literally) and yet, Petter Næss makes them look so deep and multidimensional, that every trivial, ritualistic task of their everyday lives, becomes a new adventure. All those things we take for granted, to them they are like battlefields that need to be conquered.

I cracked up to the point of having tears in my eyes with Elling's reaction in the library, when he was laughing aloud at the statistics of how many Americans suffer from post-traumatic stress because of their belief that they have been abducted by alien UFOs:D

Days later, I laughed hysterically at Elling's reaction when he saw "the view at the mediterrenean" from his hotel room in Spain in the prequel Mors Elling (2003), where we actually also see Elling's mom appearing in the film, with Elling as a comical/satyrical version of Norman Bates in the norwegian "Psycho", taking place in a cheap, second-class mediterranean tourist destination for scandinavian pensioners...Surreal!!

I have seen so many Hollywood comedies that try too hard to make you laugh, and yet nothing comes across as spontaneously hilarious as the reaction of an unsuspecting Scandinavian who stands shocked before the view of the dirty little alley, full of empty beer cans, garbage and cat excrements, in the back of his hotel room, the one that was descrived as "view at the mediterranean" in the tourist brochures.

Click here for the trailer of the third part of the trilogy. Skål til Helvete!!

Between Heaven and Earth

Living in a city full of ancient ruins, one would have thought that it is hard to get impressed by modern art. And yet this statue is literally to die for; located somewhere in Kifisias avenue, the sculpture sits on a small pool of black, murky water. The pillar is divided into seven segments, the seventh segment being underwater. The sculpture depicts two fallen angels landing on an earth-like sphere. There's other really bizarre symbols and engravings on a wall near by, or at least, there used to be. Surely now they will be carefully concealed with garbage and dog shit.

Abandon hope all ye who enter here! (disclaimer:) )

Okay, so I decided to create my very own online psychological spit bucket. Let's see how this goes. The way I see it, this is more like stream-of-consciousness writing, without specific form or purpose. Or merely my memoirs from the frivolous, lovely, godless, lascivious dominion of Sin:) Unless you're my mom, in which case this is a really boring blog where I post pictures of faeries and unicorns and shit.